سلام
علیرغم تمام گرفتاریهائی که دارم و تصمیم داشتم ننویسم (و احتمالا کسی
هم نمی خواند!) شرایط این روزها اقتضا می کند چند خطی بنویسم.
اول تسلیت وفات آیت الله بهجت بود که خبر آن مثل کوهی بر سرمان خراب شد.
دوم اینکه، انگار تخصص دوستان اصلاح طلبمان اینست که هر از چند گاهی به
همه یادآوری کنند که واقعا در قد و قواره اداره یک کشور نیستند. مشکل اینجاست که
این دوستان نه مانیفست مشخص و مدونی به اسم مثلا منشور اصلاحات دارند که اصلا
بفهمیم حرف حسابشان چه است (شاید ما هم اصلاح طلب شدیم) و نه به قول آقای اکبر گاف
نمی دانند چه زمانی بر سر میز بنشینند و چه زمانی بلند شوند. البته منظورم سیاست
بازی و دقلکاری نیست، بلکه این دوستان نمی دانند که سیاست قواعد خود را دارد، و
مثلا باخت در یک انتخابات نیازی به منفجر کردن مملکت ندارد. بنابراین هر از چند
گاه یک بار تبدیل به یک مجموعه نامنسجم برانداز می شوند که آبروی خود می برند و
زحمت ملت می دارند. البته اشتباه نشود؛ رای من نیز احمدی نژاد نبوده و نیست و ایشان
را بشدت فاقد صلاحیت اداره کشور می دانم. به هر حال بفرموده رهبر هرکس نظر خود را
دارد. ولی بلائی که اصلاح طلبان این روزها بر سر مملکت آورده اند باعث می شود که
با احتیاط بیشتری از دولت انتقاد کنیم و به عنوان دولتی که امروز به آن نیاز داریم
از خیر هر چه انتقادی بگذریم.
ظاهرا مشکل دوستان اصلاح طلب ما این روزها انحصار طلبی است که در هشت سال
حکومتشان ثابت کردند که بشدت پتانسیل آنرا دارند. بهانه پاسداشت رای مردم هم بهانه
ای بچه گانه برای رهبران این حرکت است (سوای اکثریت ملت دلپاک به دنبالشان)؛ چه
اینکه مردم امروزبه آرامش بیشتر احتیاج دارند تا...
چرا درک نکردند (و اگر درک کردند و هنوز بر صراط خود هستند خائن به قانون
اساسی تشریف دارند) که رهبری برای اولین بار در این 20 سال گذشته خود را اینچنین سپر بلای
مردم کرد و از آبروی خود مایه گذاشت تا جلوی حوادث بعدی را بگیرد. رسانه های خارجی
در چند ساعت اول (و حتی تاک-شوهای هفته بعد از آن) گیج بودند که چرا رهبر ایران
چنین کرد و آنرا به این تعبیر کردن که رهبر ایران احساس کرد که در حاشیه قرارگرفته
است!!!؟؟؟
بنظر من رهبری این سخنرانی را برای طرف مقابل ایراد کردند تا جلوی
برخورد مردم با مردم را بگیرند و اگر این فرضیه درست باشد، هیچ کس توجهی به آن
نکرد.
چه امیدها که به آقای موسوی نبسته بودیم! چه زود برایش دیر شده بود!
با خود می گفتیم که موسوی آرامش سیاسی لازم را به کشور بازخواهد گرداند
و پس از آن نوبت جبران بلاهای اقتصادی این چند سال می شود. این تا وقتی بود که قبل
از آغاز مبارزات انتخاباتی معلوم شد که لمپن های 2 خرداد (مشارکت، مجاهدین و...)
اطرافش را گرفته اند.
همه اشتباه کردیم محسن رضائی را انتخاب نکردیم....
جدای موارد بالا، ملالی نیست جز دوری شما دوستان عزیز؛ مدل نفوذ آب به خوبی
جواب داده و در حال فراهم کردم مدل پایدارسازی هستم تا انشاالله تا پایان جولای
این کار را هم به پایان برسانم.
خیلی سلام برسانید (!!!!)
