سلام
تعطیلات اول سال هم به پایان رسید. البته آنقدرها هم که فکر میکردم خسته کننده نبود. در هفته گذشته که تعطیلات در جریان بود جای شما خالی جز روز اول سال (سه شنبه) که منزل ماندم و چند تا فیلم تماشا کردم و تلفنی به دوستان سال نو را تبریک گفتم سایر روزها را رفتم دانشگاه و روی نقشه منطقه و داده های صحرائیم کار کردم. با داده های توپوگرافی جدیدی که گرفتم ناگهام متوجه شدم که اطلاعات فیلدم به طرز عجیبی منطبق با آن نیست. بنابراین تصمیم گرفتم که کار را از نو آغاز کنم و امروز یک قسمت کوچک آن بالاخره به پایان رسید. احتمالا یک هفته ای کار دارم تا پایان این کار وحشتناک.
یکی از دوستان ایرانی روز اول سال تماس گرفت تا تبریک بگوید. پس از کلی تعارف تکه پاره کردن تصمیم گرفتیم شب شام را با هم بخوریم. بعد از ظهر این رفیق عربستانی ما هم از شهر دیگری زنگ زد و در مورد یک شام با هم سئوال کرد که چون من به دوست ایرانیم قول داده بودم بنابرایم او باید می آمد کیوتو. بنده خدا آمد و ۳ تائی شام و بعد یک بستنی اساسی خوردیم و کلی گپ زدیم و کلی خوش گذشت.
روز پنجشنبه هم (۳ ژانویه) هم مجددا همان دوست ایرانی تماس گرفت و پیشنهاد یک شام با سایر دوستان ایرانی که من اغلب آنها را نمی شناختم داد. البته من با کمال میل قبول کردم. چون آنروز روز بسیار سختی بود برای من که دلیلش را هم در بالا نوشتم و باید سخت روی داده های جدید کار میکردم و بسیار خسته بودم بنابراین زودتر رفتم منزل تا کمی استراحت کنم. ساعت ۸ شب با تمام دوستان در یک رستوران در شمال کیوتو مشغول خوردن شام و گپ زدن بودیم... ترکیب جالبی از ایرانیهائی که بعضی ها را درک میکنی و بعضی دیگر کاملا غریبه به نظر میرسند. بهر حال گاهی خوب است آدم ملاقاتی با هموطنان داشته باشد...
و دیروز یکشنبه هم با دوستان (غیر ایرانی) رفتیم اوساکا دنبال دوربین دیجیتال و لپ تاپ و کمی ولگردی که بدک نبود جز خستگی وحشتناک ناشی از ۷-۸ ساعت راه رفتن در اوساکا... یک لپ تاپ آی-بی-ام دیدم که هنوز نمی دانم بخرم یا نخرم.
فعلا
