ارسالی از ژاپن

تا چه قبول افتد...

kawahawk — Mon, 07 Dec 2009 03:40:59 GMT

سلام
چون عذر خواهی‌ دیگر فایدی ندارد بهتر است یک راست بنویسم.
اصلا باورم نمی‌شد که از تیر ماه ننوشتم!!! اگر اینطوری پیش برود کار از فصل نامه به سال نامه میکشد. خلاصه اینکه، به دلیل شلوغی سر (با خلوتی هر چه بیشتر موها) واقعا فرصت نشد که بنویسم. چون احتمالا مطالب زیادی از این چند ماه گذشته یادم بیاید که باید بنویسم، دیدم شاید بهتر باشد به جای وقایع حال، به گذشته بپردازم. بنابرین، از ماه جولای که ننوشته بودم ادامه میدهیم.

تمام ماه جولای و بخش زیادی از ماه آگوست (تیر و مرداد) را صرف تکمیل کارهای مدلینگ کردم. قسمت وقتگیر کار هم تغییر کدهای فرترن (که هیچ وقت قبلا یاد نگرفته بودم) مدل لغزش برای تغییر کامل فرمولهای کنترل کننده مقاومت خاک بود. اشکال کار اینجا بود که باید از بین 5 ساب-روتین که هر کدام 600-700 خط کد بود، علاوه بر تغییر خطوط مربوط به فرمولها، فرمانهای ورودی داده ها از فایلهای ورودی را هم پیدا و تغییر میدادم چون از تصدق سر ایده مشعشع من، تمام فایلهای ورودی هم دستخوش تغییر شده بودند. البته اگر آدم زمان کافی داشته باشد کار جالبی است. ولی وقتی زمان به سرعت برق و باد میگذرد و استاد "تقریبا بی خاصیت" هم دائما با لبخند یادآوری میکند که اگر الان تزت را ندهی چنین و چنان می شود، هر اشکالی در اجرای مدل اعصاب خرد کن میشود.

روز 23 آگوست سال 2009 را هرگز فراموش نمیکنم؛ روز اول ماه مبارک رمضان و روز اولی که نوشتن تزم را بطور تمام وقت آغاز کردم. حالا تصور کنید که 2-3 روز پس از عید فطر (24 سپتامبر) باید تزم را رسما به دپارتمان ارائه کنم. البته قبلا 2-3 فصلی را جسته و گریخته نوشته بودم، اما همان بخش ها را هم باید با نتایج جدید همسان می کردم که عملا تزم دوگانه نشود. برنامه ماه مبارک به این صورت شد که پس از افطار و یک ساعتی استراحت (من معمولا بعد از افطار 1-2 ساعتی به ملکوت می روم!!!) کار نوشتن را آغاز میکردم تا ساعت 3.5 که سحر بود و می بایست خورد و خواند و خوابید. باز ساعت 9-10 دانشگاه و نوشتن تا افطار؛ این برنامه 29 روز ماه مبارک شد تا اینکه شکر خدا در تاریخ مقرر تزم را ارائه کردم و وارد یک فاز تقریبا یکماهه استراحت شدم تا اواخر اکتبر (اوائل آبان) که اولین جلسه دفاع یا پیش دفاع برگزار شد.

استاد سابق ارجمند هم قبول زحمت فرمودند و از ولایت امریکیه تشریف آوردند که البته لطفشان بود و گرنه هیچ مسئولیتی نداشتند. جالب اینکه بدلیل آمدن ایشان کمیته ممتحن اعلام کرد که به دفاع من نیازی نیست و عملا پیش دفاع بدون حضور من و به صورت جلسه بین اساتید برگزار شد. استاد سابق مامور رساندن پیام کمیته ممتحن جهت انجام برخی تصحیحات تا زمان دفاع شد و بعد هم پریدن و رفتن.

روز 12 نوامبر 2009 (22 آبان؟؟) هم از روزهای فراموش نشدنیست؛ روز دفاع تز. دفاع به مدت 50 دقیقه به خوبی گذشت و حدود 40-50 دقیقه هم بحث و پرسش و پاسخ. بنظر خوب پیش رفت تا اینکه روز بعد از دفاع فهمیدم که آقایان اساتید ژاپنی پاسخهای من را در تزم پیدا نمی کنند و باید آنها را بصورت گسترده و با اضافه کردن چند تصویر "شیر فهم کننده" نوشته و این اضافات را دوباره تحویلشان بدهم.

ار روزهای مهم دیگر فراموش نشدنی روز 4 دسامبر (همین جمعه گذشته که احتمالا 13-14 آذر بود) بود که کمیته ممتحن دکترای من اضافات ارائه شده را کافی دانسته و یا چند اشکال کوچک (خدائیش مسخره) کار را قبول کرده و الان در حال آماده کردن کار برای ارائه به دپارتمان جهت رای گیری نهائی می باشم. معمولا این مرحله کمی تا قسمتی فرمالیته است ولی به هر حال مرحله مهمی است که روز 4 ژانویه (اواسط دیماه) برگزار خواهد شد. دعا بفرمائید...

دیگر انگشتهایم کف کرده اند. به همبن مقدار سالنامه (!!!) بسنده میکنم فعلا... تا چه قبول افتد...

دکتر بعد از این

مقاله

kawahawk — Wed, 22 Jul 2009 04:36:14 GMT

سلام

بالاخره این مقاله ما بعد از 10 ماه کار دیروز پذیرفته شد. البته ارزش این همه صبر کردن را داشت، چون مقالع ام در یکی از سختترین و البته مهمترین ژورنالهای معتبر دنیا در زمینه کار مطالعاتیم پذیرفته شده است. جالب است که استاد من با دهها مقاله در بیش از 30 ژورنال می گفت که تمام امید من برای چاپ یک مقاله در این ژورنال مقاله تو (من) است. گرچه از رفتنش هنوز دلخورم ولی خوشحال شدم که نام من در کنار نام معروفش در این ژورنال قرار می گیرد. اسم این ژورنال جئودرما است

راستی قضیه این انتخابات تو ایران چی شد؟

ناامیدانه

kawahawk — Wed, 01 Jul 2009 07:39:00 GMT

سلام

علیرغم تمام گرفتاریهائی که دارم و تصمیم داشتم ننویسم (و احتمالا کسی هم نمی خواند!) شرایط این روزها اقتضا می کند چند خطی بنویسم.

اول تسلیت وفات آیت الله بهجت بود که خبر آن مثل کوهی بر سرمان خراب شد.

دوم اینکه، انگار تخصص دوستان اصلاح طلبمان اینست که هر از چند گاهی به همه یادآوری کنند که واقعا در قد و قواره اداره یک کشور نیستند. مشکل اینجاست که این دوستان نه مانیفست مشخص و مدونی به اسم مثلا منشور اصلاحات دارند که اصلا بفهمیم حرف حسابشان چه است (شاید ما هم اصلاح طلب شدیم) و نه به قول آقای اکبر گاف نمی دانند چه زمانی بر سر میز بنشینند و چه زمانی بلند شوند. البته منظورم سیاست بازی و دقلکاری نیست، بلکه این دوستان نمی دانند که سیاست قواعد خود را دارد، و مثلا باخت در یک انتخابات نیازی به منفجر کردن مملکت ندارد. بنابراین هر از چند گاه یک بار تبدیل به یک مجموعه نامنسجم برانداز می شوند که آبروی خود می برند و زحمت ملت می دارند. البته اشتباه نشود؛ رای من نیز احمدی نژاد نبوده و نیست و ایشان را بشدت فاقد صلاحیت اداره کشور می دانم. به هر حال بفرموده رهبر هرکس نظر خود را دارد. ولی بلائی که اصلاح طلبان این روزها بر سر مملکت آورده اند باعث می شود که با احتیاط بیشتری از دولت انتقاد کنیم و به عنوان دولتی که امروز به آن نیاز داریم از خیر هر چه انتقادی بگذریم.

ظاهرا مشکل دوستان اصلاح طلب ما این روزها انحصار طلبی است که در هشت سال حکومتشان ثابت کردند که بشدت پتانسیل آنرا دارند. بهانه پاسداشت رای مردم هم بهانه ای بچه گانه برای رهبران این حرکت است (سوای اکثریت ملت دلپاک به دنبالشان)؛ چه اینکه مردم امروزبه آرامش بیشتر احتیاج دارند تا...

چرا درک نکردند (و اگر درک کردند و هنوز بر صراط خود هستند خائن به قانون اساسی تشریف دارند) که رهبری برای اولین بار در این 20 سال گذشته خود را اینچنین سپر بلای مردم کرد و از آبروی خود مایه گذاشت تا جلوی حوادث بعدی را بگیرد. رسانه های خارجی در چند ساعت اول (و حتی تاک-شوهای هفته بعد از آن) گیج بودند که چرا رهبر ایران چنین کرد و آنرا به این تعبیر کردن که رهبر ایران احساس کرد که در حاشیه قرارگرفته است!!!؟؟؟

بنظر من رهبری این سخنرانی را برای طرف مقابل ایراد کردند تا جلوی برخورد مردم با مردم را بگیرند و اگر این فرضیه درست باشد، هیچ کس توجهی به آن نکرد.

چه امیدها که به آقای موسوی نبسته بودیم! چه زود برایش دیر شده بود!

با خود می گفتیم که موسوی آرامش سیاسی لازم را به کشور بازخواهد گرداند و پس از آن نوبت جبران بلاهای اقتصادی این چند سال می شود. این تا وقتی بود که قبل از آغاز مبارزات انتخاباتی معلوم شد که لمپن های 2 خرداد (مشارکت، مجاهدین و...) اطرافش را گرفته اند.

همه اشتباه کردیم محسن رضائی را انتخاب نکردیم....

جدای موارد بالا، ملالی نیست جز دوری شما دوستان عزیز؛ مدل نفوذ آب به خوبی جواب داده و در حال فراهم کردم مدل پایدارسازی هستم تا انشاالله تا پایان جولای این کار را هم به پایان برسانم.

خیلی سلام برسانید (!!!!)

بحران

kawahawk — Wed, 18 Mar 2009 01:54:59 GMT

سلام
پیشاپیش سال نو مبارک. با این سرعتی که من در آپ کردن دارم فکر کنم این تبریک برای سال بعد هم بکار بیاد

استاد سابق دو هفته پیش ژاپن تشریف داشتند و یک هفته ای مخ من و خودش را کار گرفته بود. البته نتایج خوبی داشت این یک هفته ای ولی به محض رفتن همه چیز به حال اول برگشت. استادیار بخش ما که بعد از رفتن استاد من رئیس بخش شده اصلا از من خوشش نمیاد و اصلا تصمیم به هیچ همکاری ندارد. انگار نه انگار من دانشجوی این بخش هستم. مثلا هفته پیش ازش خواستم که 10 دقیقه با هم در مورد یک موضوع در مدلی که کار میکنم بحث کنیم. گفت سرش خیلی شلوغه و 20 روز دیگه می توانم ببینمش. جالب اینکه نیم ساعت بعد برای حدود 1 ساعت چای نوشیدن آمد اتاق ما. روز بعدش هم توی اتاقش 30-40 دقیقه تمرین موسیقی و آواز میکرد و پنجشنبه هم برای یک دور چای خوری دوباره تشریف آوردند. خلاصه تو بد وضعی گیر کردم. اگر استاد اصلیم استعفا نداده بود و نرفته بود، به احتمال زیاد الان درسم تمام شده بود

دوبار در ماه گذشته با دکتر ونگنوکتن که یکی از 2-3 چهره معروف دنیا در علم هیدرولوژی است ملاقات داشتم و با هم شام خوردیم. بسیار باعث افتخار بود دوستی و بحث با ایشان. مثلا فرض کنید یک دانشجوی دکترای فلسفه با ملا صدرا ملاقات کنه و با هم شام بخورند و بحث کنند. چه شود

زیاده عرضی نیست (و البته ارزی هم نیست). نوروز خوش بگذره

دیپلماتیک

kawahawk — Sat, 21 Feb 2009 07:07:28 GMT

سلام… آدم واقعا از دست این جماعت بی مسئولیت چکار کند؟ برای اینکه دوباره به بلای پیش دفاعم گرفتار نشوم با چند استاد در خارج از بخش در مورد کار کردن با آنها بجای وقت تلف کردن در بخش خودمان صحبت کردم و در نهایت قرار بر این شد که من در بخش بمانم ولی در مورد این قسمت نهائی تزم با آنها کار کنم. تازه یکی از این اساتید محترم با استاد ژاپنی جدیدم که بیشتر جنبه تزئینی دارد ولی حرفش در پایان کار حرف آخر است صحبت کرده و ایشان هم سخاوتمندانه (!!!) قبول فرموده اند که من با بخش دیگر روی مدلم کار کنم. حسابی حالم گرفته شد دیروز. از طرفی خوشحال که 1 ماه مذاکرات دیپلماتیک پشت پرده به نتیجه نسبتا خوبی رسیده، و از طرف دیگر عصبانی از اینکه آنهائی که من مسئولیتشان به حساب می آیم کمتر از سایرین به تحقیق من اهمیت می دهند. واقعا دنیا برعکس شده. این دوست اتیوپیائی من دیروز با خنده می گفت این بیچاره ها (اساتید بخش ما) نمی دانند با چه کسی (من) طرف هستند

هفته دیگر هم استادم برای یک هفته ملاقات و مذاکرات با من و سایر اساتید بخش به ژاپن می آید. ظاهرا تازه فهمیده رفتنش گند بزرگی به کار زده

به امید خد

ماندیم

kawahawk — Sun, 01 Feb 2009 10:28:38 GMT

سلام
روز جمعه پس از کلی کش مکش با استاد مستعفیم از طریق ایمیل بالاخره به این نتیجه رسیدیم (دو تائی) که این اساتید محترم ژاپنی تصمیم به قبولی تزم ندارند و درخواست کار بیشتری بر روی تحقیقم را دارند و ارائه تزم باعث حساسیت بیشتری می شود و بهتر است کاری را که طلب می کنند انجام دهنم. اصلا فکر نمی کردم نبودن استاد راهنما تا این حد تاثیر منفی داشته باشد. به هر حال 6 ماه دیگر ماندگار شدیم و حالا از آخر مارچ هم بورسم قطع می شود. لابد مصلحتی در کار بوده!!!و

حالا بعد از 3-4 ماه ننوشتن کلی مطلب بیات شده دارم که فکر مکنم بهتر باشه ننویسم چون همه تاریخ گذشته شده اند.

حالا تا کی فرصت کنم ذوباره بنویسم
دکتر بعد از این

این روزا

kawahawk — Mon, 25 Aug 2008 17:20:00 GMT

سه شنبه 26 آگوست 2006
سلام

هفته پیش چند تا طوفان داشتیم که گفتم دوباره دنیا (!!!) به آخر رسید. این دفعه فکر کنم رعد و برق همین پشت پنجره خودمان بود. راستی دو هفته پیش کیوتو یک لپ تاپ سفارش دادم. مدتها بود که بدنبال یک لپ تاپ مناسب برای کارهای درسیم بودم ولی قیمتهای بالا باعث می شد که دست نگه دارم. در نهایت از یکی از دوستان ژاپنیم خواستم تا برایم سرچ کند که در نهایت مدلهای مناسبی را در سایت "دل" پیدا کردیم. خلاصه لپ تاپ را با این مشخصات سفارش دادم

Dell Laptop (Vostro 1310)
CPU: Intel Celeron 2.0Ghz (1MB cach)
RAM: 2GB
H.D.D: 160GB
Display: 13.3
(در ژاپن این یک مسئله مهم اسنت که کیبورد انگلیسی پیدا کنید)Keyboard: English
DVD/RW
and...

قیمت این لپ تاپ حدود 75000 ین شد که حدود 675000 تومان می شود که بنظرم مناسب آمد. خلاصه برخلاف بقیه مدلها که 3-5 هفته طول می کشد تا برسد، این یکی فقط 10 روز طول کشید تا بدستم برسد. این قیمت را با ایران که چک کردم بنظرم رسید بالاخره یک جنس ارزانتر از ایران در ژاپن پیدا کرده ام. معمولا قیمتها اینجا بسیار بالاتر از ایران است که شاید مربوط به مالیات بالا و نیروی کار گران است، که البته با توجه به اینکه اغلب این اجناس در خارج ار ژاپن تولید می شوند بنابراین نیروی کار گران هم شاید از معادله حذف شود
هر بار که منشی وارد اتاق ما می شود با کمال پرروئی دمای ایر-کاندیشنر را از 25 به 28 تغییر می دهد. یکی از همین روزها ممکن است مجبور بشوم با این قضیه برخورد کنم. در حالیکه در این مورد با هم قبلا بحث کرده ایم و توافق بر سر 25 درجه حاصل شده است، باز از رو نمی رود. این اخلاق ژاپنیها در همه موارد دیده می شود. همیشه می خواهند بگویند که ما در ژاپن قانون داریم!!! انگار بقیه ندارند

راستی یاد آوری کنید تا بعدا برایتان بگویم چه خاکی بر سرم شده یا دارد می شود

این هفته

kawahawk — Thu, 31 Jul 2008 03:49:49 GMT

پنجشنبه ۳۱ جولای

سلام
یکشنبه شب دوباره یک جمع نقلی از ایرانیها دور هم جمع بودیم. جمع خوب و ساکتی بود و اگر دعوای ۲ تا از دختر کوچولوها نبود تقریبا بی حادثه به پایان می رسید. حالا ما بودیم با ۳ پیتزا و ۳ سالاد که با خانم خورده بودیم (البته با قدری کمک از طرف دوستان) و یکساعت راه برای بازگشت به خانه... قبل از نیمه شب رسیدیم منزل...

ظهر دوشنبه در حالی که هوا ابتدا نبمه ابری بود ناگهان طوفانی در کیوتو آغاز شد که تا حالا ندیده بودم!!! رعد و برق باور نکردنی (بدون تاخیر بین برق و رعد) و بارانی که در ۲ دقیقه سیلابی ۱۰ سانتیمتری بر روی آسفالت براه انداخت. با شکمهای گرسنه مشغول تماشای باران و رعد و برق شدیم تا کی بتوانیم برویم برای ناهار...در نهایت هم در زیر باران که کمی کمتر و اهلی تر شده بود رفتیم ناهار و باز در رستوران دانشگاه یکساعتی وقت صرف کردیم (تلف) تا باز طوفان کمتر بشود.

عصر هم خانمم از قول دوستش که اخبار ژاپنی می فهمد می گفت که چهار تا جنازه از رودخانه کیوتو گرفته اند (البته بعدا زد زیرش که من نگفتم کیوتو و منظورم یک رودخانه در ژاپن بوده!!! شاید هم کیوتو بوده). ظاهرا طوفان و بارندگی ناگهانی امروز باعث طغیان رودخانه و غرق شدن این بیچاره ها شده. باران در برخی از نقاط کیوتو به 92 میلیمتر در طی یکساعت رسیده بوده که رقم بسیار بالائی است. خبر دیگر اینکه قطار کیهان (که قطار محلی و شهری در کیوتو و اوساکا است و ربطی به حاج حسین آقا ندارد) به دلیل رعد و برق از حرکت ایستاده بوده که من مطمئنم این خبر برای ژاپنیها به مراتب بزرگتر از اولی است. ژاپنیها تقریبا بدون هیچ دلیلی به زمان اهمیت می دهند. احتمالا سیستم پیشرفته حمل و نقل شهریشان باعث می شود که دائما برای جا نماندن از قطار در حال دویدن باشند. البته من که باورشان نمی کنم و معتقدم بخشی از این رفتار تظاهر به شلوغی سر است.

دیشب با ایران تماس گرفتم و دیدم که بله خانواده محترم طبق معمول هر سال برای تعطیلات یک هفته ای همگی (احتمالا ۶-۵ تا ماشین) رفته اند نوشهر یا چالوس. کلی باز هم مثل ۳ سال قبل دلم گرفت که در ایران نیستم ولی شاید سال دیگر و دریای خزر...

فعلا

حسودی

kawahawk — Mon, 14 Jul 2008 05:52:59 GMT

دوشنبه 14 جولای

سلام

هر چقدر هم که تلاش کنی بالاخره آدم آدمه...مثلا این رفیق روس ما روز پنجشنبه اولین دفاع تزش را انجام داد و دیگه حالا تا دفاع نهائی یک ماه بیشتر راه در پیش ندارد و من هم مثل خیلی ازآدمهای دیگر حسودیم شد... حالا انگار چکار کرده بود!!! کل دوران دکترایش در گوشش خواندیم که بابا بجنب یک کاری کن...به گوشش نرفت تا شش ماه پیش که تازه فهمید دیر شده!!!خلاصه در شش ماه یک مقاله چاپ کرد، تمام آزمایشات آزمایشگاهی و کارهای صحرائیش را البته با کمک دوستان انجام داد و استاد بیچاره را مجبور کرد که برایش کلی با مسئولین دانشگاه سر و کله بزند تا با دو ماه دیر کرد تزش موافقت کنند.پنجشنبه بعد از دفاعش یک دفعه احساس بدی به من دست داد.دیدم ظاهرا آدمهای بیخیال بیشتر با زندگی صفا می کنند و نتیجه هم با دیگرانی که دائما دارند جوش کارها را می خورند یکیست.حالا من البته 5 ماه دیگر وقت دارم و هنوز چیزی به نتیجه قطعی نرسیده ولی خوب حسودیم شد!!!شدم کلاف سر در گم دوباره؛ مرحله جدید کارم که یک مدلینگ سنگین است را از ماه پیش شروع کرده ام ولی اصلا پیش نمی رود. حسابی حالم گرفته است و از طرفی یک قسمتی از کار را باید با دانشگاه کرنل در نیویورک هماهنگ کنم که علیرغم برنامه ریزی نسبتا خوب هنوز نتیجه مناسبی از این همکاری بدست نیاورده ام.هوای کیوتو هنوز تابستان گرم و شرجی معروفش را نشان نداده، گرچه که اوائل هفته گذشته وحشتناک بود.

یک دوست نیجریائی داریم کهسهسال پیش که با هم آشنا شدیم یک دختر کوچولوی بامزه سیاه مو فرفری داشت.حالا خانمش بچه چهارم را باردار است. نکته جالب اینکه دم به ساعت هم به دلایل گوناگون درگیر همین سه بچه است. چند شب پیش ساعت 3 نصف شب با صدای زنگ موبایلم بیدارشدم و پس از مدتی که حس جهت یابیم را بدست آوردم کورمال کورمال موبایل را پیدا کردم و الو...این دوست نیجریائی ما بود که بدلیل گریه نمی توانست صحبت کند. گفتم حتما بلائی سر بچه تو راهی آمده. خلاصه بعد از 10 دقیقه صحبت (با خودم در واقع چون جواب که نمی داد)فهمیدم پسرش یا بچه دوم که 2سال و نیمش است دچار تب و تشنج شده. خانمم هم که بدلیل اینکه پرستاری خوانده عملا پزشک خانوادگی اینهاست (و البته انصافا همیشه هم تشخیص درست می دهد و درمان مناسب را پیشنهاد میکند)بیدار شد و کلی دلداریش داد که چه و چه...البته شکر خدا شوک در مدت 20دقیقه بر طرف شد. نکته خنده دار در میان این همه استرس این بود که پرستارها که می بینند پدر بیمار یا همین دوست ما سر و صدا راه انداخته وگریه و زاری میکند تو یک اتاق حبسش میکنند و در را هم از پشت به رویش می بندند. ناگفته نماند که این رفیق ما اصولا آدم شلوغیست و از هر کاهی کوهی می سازد و سر و صدا راه می اندازد. خلاصه به خیر گذشت اما بیمار را هنوز مرخص نمی کنند چون عامل تب را پیدا نکرده اند.

در مورد سئوال برخی دوستان در مورد پذیرش گرفتن باید عرض کنم که اصولا چیزی بنام شانس قبولی مطرح نیست و اگر استاد پذیرش بدهد دیگر نباید نگران شانس و این جور چیزها بود.در مورد سئوال دیگر هم باید اعتراف کنم که متاسفانه اساتید ژاپنی (و بسیاری از ژاپنیها در واقع)خیلی سریع پاسخ ایمیل را نمی دهند (اگر اصلا بدهند)که یک جورهائی به این اخلاق ژاپنیها بر می گردد که همیشه می خواهند وانمو کنند خیلی سرشان شلوغ است!

زحمت بکشید سئوالاتتان را در کامنت عمومی بگذارید چون من معمولا نظرات مخفی را بطور منظم چک نمی کنم.

دعا فراموش نشود...

دیگه...

kawahawk — Thu, 12 Jun 2008 14:21:53 GMT

پنجشنبه 12 جون
سلام
نه اینکه فقط سرم شلوغ شده باشد، راستش اصلا به دلیل اینکه از اتاقم بیرون نمی آیم، دیگر مطلب برای نوشتن ندارم . هوا اینجا شرجی شده ولی بدلیل اینکه هنوز فصل بارندگی است هنوز داغ نشده. احتمالا دو سفر فیلد دیگر که بروم در این ماه، کاسه کوزه را باید جمع کنم و همه ابزار را بیاورم کیوتو. خدائیش دلم برای این فیلد رفتن ها به آن منطقه بخصوص تنگ می شود. هوای خوب و روزی 8 ساعت کار و مطالعه واقعا زیباترین کاری است که یک زمین شناس می تواند انجام دهد. امیدوارم در آینده هم همین روال را در شغلم ادامه دهم.

در پایان برای سلامتی مشاعر این دوستمان هم که کامنت نوشته قبلی نوشته بودند :"قیام وحدت تحت راهبری یگانه نجات دهنده...." صلوات ختم بفرمائید.
فعلا